“Een droom in je hoofd die echt is gebeurd”
Recensie van 'De Bleke Baron'

De grote vlaggen zijn een teken aan de wand: we zijn in de Onderwaterstaat en hier heerst De Bleke Baron. En dus zingen we ode aan de baron. “Alleen hem hoort de praatstok toe!” “Glorie zijn leven en zijn visie!” Iedereen zingt vrolijk mee. Al zie ik ook vragen in de ogen van de kinderen. Die worden niet meteen beantwoord. Het is immers gevaarlijk als kinderen vragen stellen. Staatsgevaarlijk zelfs! Pas wanneer de deuren op slot zijn en iedereen in de zaal duchtig meezingt, wordt de waterdichte dekmantel afgeworpen.

Felix en Felka blijken revolutionairen. Zangers! Zij die overbodig werk doen in de Onderwaterstaat. Nog niet zo overbodig als dichters, maar toch. “Veranderen de mensen de tijden waarin ze leven of veranderen de tijden de mensen?” vraagt Felka zich af. Misschien staan zij ook op de lijst van minderen? Angst en onzekerheid spelen op maar kunnen hun vuur niet milderen. En dus delen ze liedjes. Over ruimtereizigers, verdwenen verzen, kabouters en het klimaat. Al zingend revolteren.

Het is een gezellige boel. Tot het weer plots omslaat, letterlijk en figuurlijk. Felix repareert het, maar Felka twijfelt. “Ik weet niet of je altijd alles kunt fixen.” Net wanneer je denkt als publiek eindelijk op het juiste been te staan, blijkt eigenlijk dat er helemaal geen grond is. Zoals voor velen die zich “bijna thuis” voelen, die weten waar ze thuis horen maar daar niet kunnen zijn.

Felka is één van hen. En toch besluit ze te blijven. “Mijn wortels zijn al te vaak verpot.” Met liefdevol advies zwaait ze Felix uit. Hij begint opnieuw. Elders. Daar stelt hij zich nu voor zoals Felka dat zou doen. “Ik spreek als een gedicht.” De tijden hebben hem veranderd, maar meer nog en van binnenuit: de liefde. Ze weerklinkt als een saxofoon vanuit de coulissen van zijn hoofd.

Ze hadden enkel de bedoeling te ontroeren. Felix en Felka. Al beseffen we dat later pas. Zo gaat dat meestal met ontroering. Wanneer je wakker wordt met een droom in je hoofd die echt is gebeurd. “Een herinnering”, in de Onderwaterstaat. Ik droom liever verder. Over Felix en Felka. Over een wereld waarin niemand onder water staat. Waarin iedereen zeggen kan: ik ga naar de thuis. Of het thuis. Dat mag ook.

Recensie: Niels Dewil