“Het is met verrukking, reddeloosheid en troost dat zijn lichaam tot het onze spreekt”

Recensie van ‘A deluded state of mind’ (Posthuman)

In ‘A deluded state of mind’ nodigt Liesbet Hermans (Posthuman) het publiek uit voor een intieme wandeling met performers in de publieke ruimte, om samen de impact van onze denkpatronen op ons lichaam te onderzoeken. Als publiek krijg je een hoofdtelefoon opgezet en volg je één performer voor een wandeling van drie kwartier door de stad. Zelf gingen we op pad met Davis Freeman, een andere groep met Danielle Huyghe.

“I am hungry. What do I need? Why do I never make lists? I should first clean my fridge.” Het is maar een kort stukje uit de gedachtestroom van de performer die we tijdens ‘A deluded state of mind’ volgen. Zijn gedachten springen van hot naar her, volgen een rechte lijn, maken omkeer en draaien in cirkels. Maar echt stoppen doen ze nooit. Die boodschap hoor je niet alleen, je ziet ze ook. Je ziet de performer door de straten zigzaggen, vastberaden wandelen, strompelen. En halt houden, bijvoorbeeld voor het raam van een etalage, alsof hij zich verwondert dat er ook een lichaam is. Aangezien je als toeschouwer zijn sporen volgt, voel je ook je eigen gedachten ontsporen. Om even tot stilstand te komen bij dat verlaten station dat ‘lichaam’ heet. “Who am I without my body?”

Performer Davis Freeman komt uit het theater en kiest voor een emotionele belichaming. Dat geeft de voorstelling nog een extra laag naast de woordelijke. Het is met verrukking, reddeloosheid en troost dat zijn lichaam tot het onze spreekt. “We are all entangled”. Opeens besef je het, dat dit ons allemaal verbindt. Dat mens-zijn ook samen alleen-zijn is. Op zoek naar een connectie met iemand of iets. Een high five, een ijsje.

Kippenvel. Ga dit zien en beleven waar je kan!

Recensie: Niels Dewil