“Als publiek snap je perfect wat er gaande is en dat je ook mag meedoen, roepen en supporteren”
Interview met Bram Dobbelaere over ‘De Cuyper vs. De Cuyper’
Cie Pol & Freddy werd opgericht in 2006 door Sander De Cuyper en Bram Dobbelaere. Het is circus van de bovenste straatstenen. Voor de voorstelling ‘De Cuyper vs. De Cuyper’ vervoegt Jordaan De Cuyper, de broer van Sander, hen. Voor een kamp vol skills en humor, waarvan het scenario niet op voorhand vastligt. Benieuwd wat het zal worden? Kom dan om 15u naar het basketbalplein in Paspoel!
“Bram Dobbelaere: “Het publiek mag een competitie verwachten tussen twee broers, allebei bijzonder goede jongleurs. Om op een ludieke manier uit te zoeken wie van hen de beste jongleur is, hebben we een zevenkamp bedacht met verschillende aspecten van het jongleren zoals artistiek jongleren en snel jongleren. Mijn rol in de voorstelling is die van scheidsrechter én commentator. In de setting willen we een zo groot mogelijk sportevenement nabootsen: een stadion, stadiongeluid en de typische maniertjes en gebruiken van sporters zoals het al dan niet respecteren van de spelregels. Er valt ook veel te lachen in de voorstelling.”
De verwijzingen in de voorstelling naar een groot sportevenement zijn niet toevallig.
Bram Dobbelaere: “Voor ons zit circus heel schoon tussen sport en de kunsten in. Sport is een theaterstuk waarvan het scenario niet vastligt. Dat is wat sport zo aantrekkelijk maakt voor veel mensen. Er zijn ook veel parallellen te trekken tussen atleten die een heel jaar door trainen om een paar keer per jaar te knallen in wedstrijden en circusartiesten die een heel jaar door repeteren om er te staan tijdens voorstellingen.”
Deze voorstelling werd gemaakt in 2019. Ondertussen werd ze reeds 349 keer gespeeld door Cie Pol & Freddy.
Bram Dobbelaere: “Onze buitenvoorstellingen touren allemaal vijf of zes jaar doorheen Europa en zelfs daarbuiten. Het lijkt bijzonder hard op reizen met vrienden en af en toe eens optreden. We zijn nu wel aan het laatste seizoen van deze voorstelling bezig, omdat we zin hebben in iets anders. Meestal stoppen we een voorstelling niet omdat die niet meer gevraagd wordt, maar omdat we het gevoel hebben dat we er al het mogelijke mee gedaan hebben. Wat deze voorstelling boeiend blijft maken, is dat het scenario niet vastligt. Wij weten zelf niet wie er wint. Het kan 7-0 worden, maar evengoed 3-4. Daarnaast hebben we intussen zoveel ervaring dat we alle drie weten dat er plaats is om te improviseren, dat er iets nieuw mag gebeuren. En het is ook een buitenvoorstelling, dus er gebeurt altijd iets met of in het publiek.”
Het is precies die interactie met het publiek die het voor Bram en zijn collega’s zo boeiend maakt.
Bram Dobbelaere: “Ons hart ligt bij het straatspelen. Je hebt geen blackbox-theatersetting waar alles voor jou werkt. De mensen hebben niet betaald en kunnen gewoon weg wanneer ze het niet goed vinden. Eerlijker kan niet. Maar als het lukt, is het magisch. De ontmoeting met het publiek is zeer direct en zeer warmmenselijk. Als je op een dinsdagavond na een voorstelling in De Vooruit in Gent uit de douche komt, zijn alle mensen uit het publiek al weg. Als je buiten speelt, is er geen afstandsgrens tussen artiesten en publiek. Mensen komen gewoon naar ons toe om te praten over de voorstelling of iets anders dat ze gezien hebben. Dat is superfijn om mee te maken.”
Bram hoopt het publiek massaal aanwezig te zien en te zien meedoen.
Bram Dobbelaere: “De setting is zodanig vertrouwd, dat er geen drempel is. Als je bijvoorbeeld ooit op tv één keer een voetbalmatch hebt gezien, dan snap je perfect wat er gaande is. En dan snap je ook dat je mag meedoen, mag roepen, mag supporteren. Zelfs als je de taal niet machtig bent, is de voorstelling visueel genoeg om te snappen wat er gebeurt.”
Interview: Niels Dewil
