JOHNYBOY
ELENA PEETERS
Elena Peeters bezocht terdoodveroordeelden in Texas. “Is haat met haat bevechten wel de juiste weg?”
Hoe is het als je in de VS op death row zit? In de cel, te wachten op je dood? Iets wat jaren kan duren, voordat je weet op welke dag je geëxecuteerd zal worden.
Dat vroeg theatermaakster Elena Peeters zich af. Ze zocht contact met enkele gevangenissen in Texas en kreeg zo toegang tot drie veroordeelden. Ze begonnen elkaar brieven te schrijven. Later reisde Elena naar Texas en bezocht ze de mannen. Daar puurde ze de naar de strot grijpende voorstelling ’Johnyboy’ uit.
Het was in 2017 dat Elena drie weken lang door Texas reed. Ze ontmoette er onder anderen John. Daar had ze het meeste mee gecorrespondeerd. Hij zat bij haar bezoek al 12 jaar te wachten op zijn executie in de dodencel. Elena was de eerste persoon in zeven jaar TIJD die hem een brief had geschreven. Toen ze hem bezocht, was het drie jaar geleden dat iemand anders hem nog had bezocht. Van de 24 uur in een etmaal, mocht hij één uur zijn cel verlaten.
Peeters wist dat ze niet met lieverdjes in contact zou komen: ze zaten niet zonder reden opgesloten in de dodencel. Maar wat ze totaal niet had verwacht, waren de gesprekken die ze voerde met gewone Texanen. Heel gastvrij – ze vond altijd wel een plekje om te overnachten – maar bijna allemaal voorstanders van de doodstraf. Mensen die op death row zitten zijn zonder uitzondering allemaal monsters in hun ogen. Peeters vraagt zich af of haat bevechten met haat wel de juiste weg is.
‘Johnyboy’ is een monoloog die, toepasselijk, wordt gespeeld in het Gerechtsgebouw.